ฉันอาจไม่ใช่คนที่ดี
แต่ฉันเป็นมนุษย์ที่พร้อมจะทำดี
บางอย่างที่หายไป
สวัสดีค่ะ ...สวัสดีไดอารี่
หายไปหลายวันเลยหล่ะ ...
ไดอารีหลอและเว้าแหว่งไปมากโข
ฉันไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าทำไมหรืออะไร
ที่ทำให้ฉันไม่อยากเขียนหรือแม้แต่จะแวะเข้ามา
ความรู้สึกว่างเปล่าที่มีให้กับพื้นที่ของตัวเอง
มันมีความรู้สึกที่ใกล้เคียงเหมือนจะรู้
แต่ก็ยังเหมือนไม่มีทางที่จะรู้อยู่ดี
จึงได้แต่ปล่อยมันไว้แบบนั้น
นึกถึงคำพูดคุย ...เค้าบอกว่า
เค้าเคยคิดว่าเข้าใจฉันดี ...แต่บางทีก็ไม่อาจจะเข้าใจได้เลย
ฉันหัวเราะ ...ฉันไม่สามารถกำหนดได้หรอก
แต่คำตอบมันคงขึ้นกับ ...ในเวลานั้นๆ
ตัวตนของฉันมันมีสีอะไรมากกว่ากัน
ถ้าสีขาวก็คงเสียสละ สีเทาก็คงแบ่งรับแบ่งสู้
แต่ถ้าสีดำ ... หน้าไหนก็ไม่สน ...แม้แต่ตัวฉันเอง
ความเจ็บปวด ....ถูกบรรจุจากสายตาจากการกระทำ
เฝ้ามอง...อย่างนั้น....อยู่ในมุมของฉัน
จะมองเห็นฉันไหม ....ฉันอยู่ตรงนี้
ดีพอหรือไม่ดี ...ก็อยากทำให้อยู่อย่างนั้น
น้ำตากี่หยด กี่ความพยายามฉันจำมันไม่ได้
ฉันรู้แต่ฉันทุ่มทำให้เธอ ...แค่เธอสบายใจ
แม้เธอจะนานๆครั้ง....จะมองเห็นฉัน
ก็ยังอยากอยู่ข้างๆเธอ
แม้หลายๆครั้งเธอจะทำเหมือนกับว่า
ฉันไม่ใช่....ใคร....สำหรับเธอ
สักวัน....ที่เธอ...ไม่เหลือใคร
เธอคงจะมองเห็นฉันเองนั้นแหล่ะ
ฉันรักเธอได้ตราบเท่าชีวิตที่ฉันมี
มันไม่ใช่คำสาบาน ไม่ใช่คำสัญญา
แต่คือบางสิ่งบางอย่างที่ผูกเราไว้ตั้งแต่ฉันมีลมหายใจ
คนดีไม่ว่าเธอจะรักฉันหรือไม่
หรือแม้จะมีคำถามอยู่บ่อยครั้งที่ฉันสงสัยในหัวใจเธอ
แม้ชั่วชีวิตฉันก็คงไม่รู้คำตอบ
แม้ชั่วชีวิต...จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงระหว่างเรา
เท่าที่พอเป็นอยู่...ฉันก็พร้อมใจ
ฉันกำลังรู้สึกแบบนี้
ให้คืนนี้นอนหลับฝันดี ให้กรรมดีที่กระทำเป็นผลบุญรักษา และขอให้มีพลังกายและใจที่ดีเพื่อทำความดีต่อไปในทุกวัน
